Kinderdromen en stoere verhalen van piloten
Kinderdromen en stoere verhalen van piloten
dinsdag, 23 november 2010 23:41
Interessant
Niets mooiers dan stoere verhalen van piloten, en zeker van piloten die in een ruimtepak worden gehesen voordat ze in het snelste toestel ter wereld stappen, die drie keer harder dan het geluid kunnen (3.700 kilometer per uur!) en tot 30 kilometer hoog kunnen vliegen, raketten kunnen ontwijken en zonder te landen de wereld rond kunnen. Combineer dat met een piloot die meer vlieguren heeft dan jij in bed hebt gelegen, in Vietnam gevangen is gezet naast John McCain, de koude oorlog heeft gewonnen en ook nog eens een straf gevoel voor humor heeft, dan kan je je lol op.
Walt received missile launch signals. Before he can say anything else, my left hand instinctively moves the throttles yet farther forward. My eyes are glued to temperature gauges now, as I know the jet will willingly go to speeds that can harm her. The temps are relatively cool and from all the warm temps we've encountered thus far, this surprises me but then, it really doesn't surprise me. Mach 3.31 and Walt is quiet for the moment.
Dit eerste verhaal van Brian Shul verteld over zijn liefde voor het toestel, de koude oorlog, situaties de die meemaakt en welke raketten die moet ontwijken en bovenal, hoe hard dat ding kan. Erg mooi om te lezen.
Then out of the blue, a navy F-18 pilot out of NAS Lemoore came up on frequency. You knew right away it was a Navy jock because he sounded very cool on the radios. "Center, Dusty 52 ground speed check." Before Center could reply, I'm thinking to myself, hey, Dusty 52 has a ground speed indicator in that million-dollar cockpit, so why is he asking Center for a read-out?
Dit stuk is een uitbreiding op een kleine anecdote uit het eerste verhaal, over de cesna die zijn snelheid aanvraagt aan ground control en vervolgens iedereen dat wil verbeteren totdat de co-piloot van Brian hun snelheid aanvraagt, daarna is het héél stil op de radio. Fantastisch geschreven.
Shattering the still quiet of that morning, they now had 107 feet of fire-breathing titanium in their face as the plane leveled and accelerated, in full burner, on the tower side of the infield, closer than expected, maintaining what could only be described as some sort of ultimate knife-edge pass.
In dit avontuur (maar dan echt gebeurd) worden Brian en zijn Co-piloot Walt gevraagd om een fly-by te doen op een klein Engels vliegveld, door de mist zien ze niet precies waar ze moeten wezen totdat ineens, als het vliegtuig bijna stilhangt in de lucht de vluchttoren zien opdoemen en de verschrikte gezichten zien. Waanzinnig verteld
Lees het eerste verhaal, de liefde voor de SR-71 Blackbird.
En dit is de uitwerking van de radiocommunicatie hoog boven de Amerikaanse woestijn.
En hier het verhaal over de langzaamste en gevaarlijkste fly-by ooit.
Brian Shul geeft tegenwoordig lezingen, is in te huren voor feestjes en heeft een eigen Wiki!
hij heeft ook een mooi boek geschreven, maar dat kost 500 knaken... Dat is geen feestje.
Hier wat mooie technische verhalen over de SR-71 Blackbird
>
klik hier voor meer (of minder)
